En yakın arkadaşınızın babasının ölüm haberini onunla beraber almak nasıldır bilir misiniz, hem de bunu doktor suratınıza karşı söylerse. O an sadece o, siz, bir de doktor vardır.
'' Maalesef '' diye başlar doktorun kuracağı kısa cümle. '' ... kaybettik '' diye de biter. Gözlerden yaşlar hani sel olur da akar ya, işte dibine kadar yaşarsınız bunu. Teselli edecek durumda olamazsınız, bir an kendinizi koyarsınız en yakın arkadaşınızın yerine. Çok kısa sürede çok şeyler düşünürsünüz. An'lar arası hızlı ve kısa geçişler yaparsınız. Kötüdür.
O ana gelene kadar zaten bir kaç gününüzü hastanede harcamış, olmamasını istediğiniz o olayın kötü psikolojisini içten içe hissetmiş, gözünüzde canlandırmış olursunuz. Kötüdür.
Hayat güzeldir, güzelliklerle yaşamalıyım dersiniz içinizden. Bu mümkün değildir, olabildiğince pozitif olabilirsiniz, taa ki nereye kadar sorusunu kendinize sorana, hayatla yeniden yüzleşene dek.
Gerçekler acıdır, şarkılar gibidir hayat, onu da biz yaşarız. İyisi ve kötüsüyle, lakin böyle zamanlarda, kötüdür...
Ağlamaktan çekinmeyin, gidenlerin ardından yapılması gereken tek şeydir bu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder